و درختها قرار گرفته ، و خرمى و جلوهء مخصوصى به آنها مىبخشد . و مثل ايمان همچون طبايع و خصوصيات ذاتى و رنگ و طعم درختها و ميوه‌ها مىباشد ، و بىايمان هرگز رنگ و طعم و شيرينى و مزه اى براى وجود افراد نباشد ، و سپس با تقوى جلوه و سر سبزى و خرمى پيدا مىكند . پس كسى كه ايمان او بالاتر و محكمتر بوده ، و از جهت خصوصيات ذاتى و جوهر روحى پاكتر و صافتر باشد ، بهتر مىتواند از چشمهء پاك تقوى استفاده كرده ، و به نحو اكمل و اتم در مرتبهء عالى تقوى قرار گيرد . و هر گاه انسان به صفت اعلاى تقوى متصف گشت ؛ البته عادات و طاعات او خالصتر و پاكتر و بارونقتر و لايقتر خواهد بود . و چون عبادات كسى مورد قبول و پسند واقع گرديد ؛ به طور مسلم از بندگان مقرب پروردگار متعال خواهد بود . پس بندهء مقرب خداوند متعال آن كسى است كه با ايمان تمام در مرتبهء كامل تقوى قرار گيرد . و هر عبادت و اطاعتى كه توأم با تقوى نگشت ؛ مانند درختهائيست كه در اثر بىآبى ، خرمى و صفاى خود را از دست داده ، و چنين عبادتى در نتيجه چون غبار پراكنده شده اى خواهد بود . خداوند متعال در سورهء توبه 109 مىفرمايد : آيا آن كسى كه بناى زندگى خود را روى تقوى در خدا و رضاى او نهاده است ، بهتر است ؟ يا آنكه بناى او بر كنارهء آبيست كه سست و از زير ريزش كرده و تهى شده است ، پس اين سستى او را در آتش جهنم خواهد افكند . و اما تفسير حقيقت تقوى : پس آن ترك كردن هر چيزيست كه در گرفتن و عمل به آن باكى نباشد ، ولى به خاطر بر خورد كردن به محذورات و اشكالاتيست كه موجب گرفتارى خواهد بود ترك و پرهيز مىكند ، يعنى خوددارى كردن از هر چيزى كه مشتبه و مشكوك و احتمال خطا و عصيانى در آن باشد . و اين معنى حقيقتى است كه در آن اطاعت خالص بوده و هرگز آلوده به معصيت نباشد ،